Yüreğimin derinliklerinde kalan sancı, senden kalandı.
O da tükenecek, yavaş yavaş sona erecek biliyorum.
Yaşamımda ne değişti gidişinle...
Dalgınlaştım, donuklaştım...
Artık gerekli gereksiz... hereşeye boşveriyorum.
Yani tuhaflaştım.
Neden böyle oldu inan bilmiyorum.
Ben eski ben değilim farkındayım.
İnanırmısın sabahları artık, hep işe geç kalıyorum.
Yoruldum galiba.
Şu kısa zamanda yaşadıklarım beni yordu.
Birikintiler kalmış olsada içimde,
Beni sarsabiliyor hatta bunalımın eşiğine bile getirebiliyor.
İzlediğim herhangi bir filmde, yaşlı teyzeler gibi ağlıyorum.
Sonra tuhaf bakışlardan çekinip, siliyorum gözyaşlarımı.
Yani ağız tadıyla ağlıyamıyorum bile...
Sokakta ki insanlar görmesin ''gülerler'',
Evdekiler görmesin ''üzülürler,
Diye diye birikitiriyorum gözyaşlarımı içimde.
Mesela bu sabahta işe geç kaldım.
Isparta ya çok yağmur yağdı.
Islanan bedenim beni dahada kimsesiz yaptı.
Otobüsü kaçırdım, minibüse bindim.
İnanırmısın biriken gözyaşlarım az kalsın akacaktı.
Olaylara tepkim sadece ağlamak oluyor şimdilerde...
Senden kalanlar bunlar sanırım sadece.
Ve bunlarda gidecekler günün birinde...
26.10.2007
Hafif karanlık, mum yanan bir odadayım.
Üşüyorum...
Pencereye birkaç yağmur damlası düştükçe,
Korkuyor ürperiyorum.
Kimse yok mu şu kapının ardında...
Niye yalnızlığın arifesindeyim ben yine.
Adıma yemin edilmiş gibi yalnızım sürekli.
Ne zaman geçecek bu durgunluk, dinginlik.
Bunalıyorum, bunaldıkça yazıyorum
Yalnızlığımdan da şikâyetçi değilim aslında.
Beni en çok o koruyor acılardan biliyorum
Bugünlerde geçecek öyle ya da böyle.
Daha çok
Ver elini yalnızlık gidelim buralardan senle
Yalnızlığımızı hissetmeyeceğimiz yerlere...
Anneme
*küçüktüm
küçücük bir yürek.
önümde uzun bir yol
dikenli, engelli.
tek basına küçük bir yürek
uzak senin melek kanatlarından.
yasım on ikiydi anne
sırtımda yırtık bir valiz
ayaklarım geri götürüyordu beni
gözlerim geride kalan evimizde, köyümüzde.
nereye gidiyordum böyle
hangi bilinmezliklere
hangi hayallere koşuyordum
minik ayaklarımla.
koptum senden istemeden anne
geceler uzadı aylar boyu.
kaç yastık çürüdü biliyor musun
gözyaşlarımdan?
kaç kez hıçkırıklara boğuldum
gecenin bir yarıları?
kaç kez alay ettiler benimle
"sulu göz" diye?
oysa ben seni öyle özlüyordum ki.
neden gelmedin rüyalarıma anne
neden silmedin gözyaşlarımı?
bıktım artık anne
sabahları yastığımın altını üstüne çevirmekten.
korkuyorum anne alay ederler.
benim bayramlarım yoktu anne.
annesiz bayram olur mu hiç?
sen simdi neler yapmışsındır.
burda zeytini sayarak veriyorlar.
kimse senin gibi sarılmıyor
kimse senin kadar sıcak değil anne.
kaç yıl geçti anne
büyüdü minik ayaklar.
minik hayaller büyük başarılara gebe.
bir yüreğim küçük kaldı hep.
hep küçükken özlüyor seni.
ve özledikçe büyüyor acılarım.
canım yanıyor anne.
dayanamıyorum artık sensizliğe.
neden böyle ağır konuşuyorsun anne.
ben hep askerdim zaten.
kıyamazdın göndermeye her ayrılışımda.
sil göz yaslarını
benimkilerle yarışmasınlar.
dün bayramdı anne.
erken girdim yatağa.
ve dalarken bilinmez karanlığa.
dileğim gelmendi rüyalarıma.
gelmedin anne.
bekledim sabaha dek.
bedenim buz kesti,
dişlerim vurdu birbirine.
karanlık üzerime geldi sinsice.
hep sensiz mi kalacağım ben?
hep telefonda mı duyacağım sesini?
hep sıkacak mıyım dişlerimi
belli etmemek için ağladığımı?
bu sabah açtığımda gözlerimi.
sensiz bir gün daha.
ağladım mı yoksa anne.
ben hala tirmi dort yasındayım.
kızma anne.
bak tersine cevirdim yastığımı.
belli olmuyor ıslaklık
Ben sana sevmenin ne demek olduğunu öğrettim
sende bana seni sevmenin ne kadar yanlış olduğunu
simdi sırada gitmek var...
yüreğimde kalan emnanet sevgini vererek
çıkacağım hayatından
ve nasıl girdiysem yalan gözlerine
öylece akıp gideceğim
bir kaç damla gözyaşıyla birlikte
yanaklarından süzülüp dudaklarında son bulacağım
hani her şeyin başladığı yerde?
şimdi sırada susmak var...
şiir bitince başlayacak sessizliğim
duymayacaksın bir daha seni seviyorum sözünü benden
bir başkasının söylediği en güzel söz bile
titretemez yüreğini bundan sonra
ve hiçbirşeyin değerini kavrayamaz benliğin
ben sustukça...
suskunluğum saklıdır
ihanetinin suçlusu olan 'dilinde'
hani bana herşeyım dediğin
yani yalanlarınla yaraladığın yerde......
şimdi sırada gülmek var...
gözyaşıyla geçen yıllara inat gülmek!
yağmurlarla yarışmaktan vazgeçmek...
ama ben sende unuttum gülüşümü
girişinde parkı olan şehirlerde kaldı tüm sevinçlerim
çokca aşk.. özlem.. isyanlar ve gözyaşı
işte sana gençliğim!
oysaki herşey güzeldi bir zaman
adam gibi ağlamak bile koymuyordu
bugünkü sahte gülüşler kadar....
şimdi sırada isyan var...
'sonsuza dek' diyen dillere
aşkın gucuyle aşılan yollara
kolarımda beklerken ellerde gördüğüm sahte yüreklere
ve bana hatırla diye bıraktığın gecelere
isyan nerde başlar bilirmisin sen?
sevgiyle çarpan kalbin ihanetle durduğu yerde...
şimdi sırada maziyi gömmek var...
sonu hüsranla biten senelerı
hepsi seninle yaşanmıştı
mevsimlerin bir tadı vardı eskiden
seni bana sevdiren yüzündeki imkansızlıktı
mutluluk mu? uzun zamandır uğramadı
çünkü o uzaktaki bir şehrin tozlu kaldırımlarında kaldı....
şimdi sırada özlemek var huzurla gecen yılları
yalansız..dolansız.. tüm saflığınla
kollarımda uyandığın sabahları
terminallerde yaşanan burukluğu ve
geceleri uyurken yanımda duran sıcaklığı özlemek
o sıcaklık şimdi
resimlerin hatırlattığı anılarda saklı....
şimdi sırada unutmak var...
yaşanan ya da yaşanamayan güzel günleri
büyüsü bozuldu bu sevdanın
en iyisi kurutmak hayalleri ve bır daha kurmamak
düşünmemek geçmişi..
ve sürdürmemek yalan yüreğinde yarattığım
hiç bir geleneği!
bir güzelliktin uzun zaman once yüreğimde yer eden
şimdilerde ise çirkın ruhunla birlikte kaybolup giden.....
şimdi sırada teşekkür var...
'sevgili' olmayı başardığın zamanlarda
yaşattığın mutluluklar için.
pınarlarımı kurutup başkasına ağlamamı engellediğin için.
benliğinde yer eden anıları benimle yasamayı
tercih ettiğin icin.
ve en önemlisi bir dilim ekmeği ikiye böldüğün için....
aslında sana o kadar çok tesekkür borçluyum ki....
mesala derslere sarhoş girişim!
hiç bir şiirimi istediğim gibi bitiremeyeşim!
acıları yüreğime kazıyıp mutluluğumu gölgeleyişin!
çok sevdiğim şarkıları unutuşum
hepsi senin eserin teşekkürler sevgilim.....
kalabalıklar ortasında yalnızlığı tattırdın
bakamaz olduğum uğruna kırdığım dostların yüzüne
açamıyorum odamın pencersini
güneşe olan utancımdan!
o çok sevdiğim rüzgar benden uzakta esiyor şimdi
sonbahar da küstü...
yapraklar öyle guzel sararmıyor
oysa tek sırdasımdı seni bana sevdıren eylül yağmuru
gençliğimi çöpe attım sayende
ve yıktın beni ayakta tutan umudu
teşekkürler sevgilim son kez teşekkürler
şimdi herkes biliyor gözlerının KAHVERENGİ
adının da kahpenin biri olduğunu....
canım dileğe... eskişehir bana çok zor...
Kent
' 'Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim' dedin.
'Bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.
Her çabam kaderin olumsuz yargısıyla karşı karşıya
-bir ceset gibi- gömülü kalbim
Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün
boşuna bunca yılı tükettiğim ülkede'
Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın
bu şehir arkandan gelecektir.
Sen gene aynı sokaklarda
dolaşacaksın. Aynı mahallede koşacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda. Başka
bir şey umma-
Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,
öyle tükettin demektir
bütün yeryüzünde'
canım dileğe... eskişehir bana çok zor...
Kent
' 'Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim' dedin.
'Bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.
Her çabam kaderin olumsuz yargısıyla karşı karşıya
-bir ceset gibi- gömülü kalbim
Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün
boşuna bunca yılı tükettiğim ülkede'
Yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın
bu şehir arkandan gelecektir.
Sen gene aynı sokaklarda
dolaşacaksın. Aynı mahallede koşacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda. Başka
bir şey umma-
Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,
öyle tükettin demektir
bütün yeryüzünde'
Konstantin Kavafis
nereye gidersek gidelim içimizdekini kaçtığımız yerde bırakmadıktan sonra hiçbir yere kaçmanın anlamı yok bence onu ilk önce yüreğimizden atmalıyızbu arada şiir kıyağını unutmayacağım güzeldi
nereye gidersek gidelim içimizdekini kaçtığımız yerde bırakmadıktan sonra hiçbir yere kaçmanın anlamı yok bence onu ilk önce yüreğimizden atmalıyızbu arada şiir kıyağını unutmayacağım güzeldi
alıntılar... şiirler..konstantin kavafisler sana feda olsun be dilek....
nereye gitsem kara yıkıntılarımı görüyorum ömrümün..
Neler yazmadım şu deftere,senden sonra ve senleyken de...
Mutluluğum, sevgim,aşkım ve bunun yanında keder de...
Şimdi neler yazmak isterdim sana, yüreğimdeki sitemle,
Fakat biliyorum ki; anlamayacaksın gene...
Seni cümlelere sığdırmakta güçlük çekiyorum,
Herşeyi anlattım da; sana geldi sıra fakat anlatamıyorum...
Gözlerim ufak çocuklar gibi seni arıyor,
Kalbimde beni dinlemiyor, vefasızlığını anlatamıyorum...
Hasta olduğun an geldi şimdi aklıma,
Yüreğim acırdı... sana belli etmezdim ama,
Sanki kanser olmuşsun gibi korkuturdu beni
Kanser değildin, ufak bir griptin aslında...
Şimdi ben hastayım, peki sen niye aramazsın?
Bilmiyorum halini seninde,bilmem hasta mısın?
Aramam seni sevgili;
Benim olmayışın varken sesini duyunca nasıl dayanırım...
Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir ...
Beynimi uyuşturuyor özlemin ..
Çok sık birlikte olmasak bile
Benimle olduğunu bilmenin
Bunca zaman içimi nasıl ısıttığını
Yeni yeni anlıyorum.
Yokluğun,
Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp, mütemadiyen bir boşluğa sabahları seni okşayarak başlamaları akşamları her işi bir kenara bırakıp seninle baş başa konuşmaları özlüyorum; yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını çocuksu küskünlüğünü... Nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne kadar yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken. Gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur olduğunu görmek ve sana buları söylemeden "git artık" demek "Beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek sana ne de zor... Seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden... Yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek ...
İyİ Kİ TanimiŞim
Boşluklarda dolanıyordu gönlüm,
Boğazımda düğümleniyordu sözüm,
Seni düşünmekle geçiyordu günüm,
İyi ki tanımışım seni güzel gözlüm.
İlk bakışmamızı hatırlıyorum önce,
Kısa ama derin bakışların vuruyordu gözlerime,
Sevgin akıyordu ruhumun derinliklerine,
İyi ki tanımışım seni, saklamışım yüreğime.
İlk buluşmamızı hatırlıyorum sonra,
Seni bana, beni sana bağlayan...
Bakışların ardındaki buluşma,
İyi ki tanımışım, kalbi bağlamışım sana.
Dilerim ki bitmesin şu büyük sevgimiz,
Tesadüfen tanışmıştık seninle biz,
Umarım ki beraber geçer günlerimiz,
İyi ki tanımışım seni, kavuşmuş yüreğimiz
Düştün yine düşlerime salına salına,
Düşürdün yüreğime ataşın en alevlisinden kavura kavura..
Unuttum değdim anda sanki dalgaya alırcasına,
Yine yüreğimde yaptın koca bi istila..
Unut desem de deli yüreğime unutamıyor,
Sil emrini versem de beynime silemiyor..
DELİ YAR kelimelerini çıkarıyorken lügatımdan,
Aklıma düşüyor
yüreğimde bitiyor
DELİ YAR
beni benden ediyor..
ihtilal oluyor hemde ne ihtilal,
isyanlar başlıyor yeniden içimde..
Sen ne biçim illetsin ne gidiyorsun ne de kalıyorsun bende..
Umutsuzluklar içinden umutlar yağdırıyorsun aniden yüreğime..
Olmuyormuş deli yarim unutulmuyormuş..
Bir selamın yanan aleve alev ekliyormuş..
Severek ayrılık insanı diri diri ölüdürüyorm
:(
