Annemden öğrendim ben
bu tehlikeli düzeni
Bütün suyumu içimde tutmam gerektiğini
Ve bütün uyumu,
bu şekilde yakalayabileceğimi.
O öğretti bana dikenlerimin sebebini:
Kimse dokunmasın bize,
kimse taşırmasın içimizdeki okyanusu diye..


Etimize de batıyor ya bazen,
olsun.
Ruhumun zırhı..
Varsın etlerimi acıtsın
Varsın..
Ah hayır.

Bir gün dedim:

"kimse dokunmuyor bana anne..
dikenlerim korkutuyor..
içimdeki okyanus,
kırmızıya dönüşüyor.
Etlerimden "artık- diken değil
Kan dökülüyor."�

Ve dedi:

"dışın dikenlidir ama,
içinde ne güller yetişir senin.
Çirkin derler senin tenin,
Bilseler ne güzel yüzerlerdi,
kalbinde denizinin.."�



Bir kaktüs ağlarsa
bir okyanus yerini
kızıl alevlere bırakır.
Su kaybeder,
ateş kazanır..

Bir kaktüs küserse dünyaya,
ah.
ne yazıktır insanlığa.