01-03-2008, 01:21 AM
Az önce FilmEkimi kapsamında gösterilen Ken Loach filmi The Wind That Shakes the Barley'i izledik. Cillian Murphy başrolde olmasının da etkisiyle merakla beklediğim bu filmin beni büyük bir hayal kırıklığına uğrattığını söylemeliyim.
Hikaye 1920'lerin hemen başında İrlanda'da geçiyor. İngiltere'den bağımsız bir cumhuriyet için oylama yapan İrlanda'da, İngiliz askerleri yerli halkı acımasızca katletmektedir. İki gün sonra tıp eğitimini sürdürmek için Londra'ya gidecek olan Damien, ismini İngilizce olarak söyleyemediği için İngiliz askerleri tarafından dövülerek öldürülen Micheail'in ölümü yüzünden kalıp IRA'ya katılmaya karar vermese de trene binmek üzereyken kondüktörün askerler tarafından hırpalandığını görünce fikrini değiştirecektir.
Damien, kardeşi Ted ile birlikte İrlanda'nın bağımsızlığı için savaşan IRA'ya katılır. Bu "gerilla" grubu İngiliz askerlerine pusu kurmakta, İngiliz hükümetinin başını ağrıtmaktadır. Yakalandıklarında ise Ted'in tırnaklarının kerpetenle sökülmesi gibi vahşi işkencelere maruz kalmakta, hatta yargısız infaz edilmektedirler.
Filmin ortalarına kadar süren bu mücadele sonrasında İrlanda ile İngiltere arasında imzalanan ve İrlanda'nın İngiliz kolonisi olarak kalması ama gümrük vs konusunda bağımsız olmasını öngören (siyasi olarak doğru ifade kullandım mı bilemiyorum) anlaşma, Damien ve Ted'in arasını açacaktır. Başta barışçıl davranan Damien elde edilen sonucu yeterli bulmazken; Ted karara karşı çıkmanın onları başladıklarını noktaya getireceklerini düşünmektedir. Sonuçta iki kardeş arasında trajik bir olay yaşanması kaçınılmaz olacaktır.
Açıkçası ben filmin daha ilk 15-20 dakikasında bazı sinyalleri almaya başlamıştım. Savaş filmlerini pek sevmediğim için "Eğer tüm film bu savaştan ibaret olacaksa yandık" diye düşünmüştüm. Ama mesele benim tür olarak savaş filmlerinden hoşlanmamam değil, İrlanda'nın bağımsızlık mücadelesinin son derece kuru bir anlatımla, adeta tarih kitabı havasında anlatılması. Wikipedia'yı açıp konuyu detaylıca okusam bundan daha heyecanlı olurdu. Yönetmen Ken Loach ne hikayeye drama katabiliyor ne de karakterlere kendimizi kaptırmamızı sağlıyor. Cillian Murphy'yi diğer filmlerinde çok beğenmeme rağmen onun performansı bile beni tatmin etmedi. Film öyle formüle ilerliyor ki: Damien dövülen kondüktörü görüyor IRA'ya katılıyor. Yetersiz beslenmeden dolayı hastalanan bir çocuk görüyor, sosyalist oluyor (gerçi başta da bunun işaretleri vardı ama). Filmde İngilizler tek boyutlu karakterlerden ibaret. Ne isimleri akılda kalıyor, ne yüzleri. Damien'ın Sinead'le olan aşkı da zerre kadar ilgilendirmedi beni. Hele ateşkesten sonra hikaye iyice donuklaşıyor.
Filmin hikayesi şimdiye kadar onlarca kez izlediğimiz bir hikaye. Fakir bir ulusun güçlü bir devlet tarafından ezilmesi, haksızlıklara uğraması, buna baş kaldırması, bu yolda kardeşin kardeşi vurması... Eğer bu hikayeyi anlatırken yeni birşeyler katmayacaksak böyle bir film çekmenin anlamı ne? İrlanda tarihi üzerine bir belgesel izlemiyouz ki.
Filmin görüntüleri, renkleri, kostümleri vs gayet güzel. Dönemin uzmanı değilim ama özenle hazırlandığı belli. Teknik olarak bir problem yok ama açıkçası topu topu 8-10 kişinin IRA'yı temsilen İngilizlerle mücadele etmesi sanki biraz çocuk oyunu gibi geldi bana. Tırnak çekme, 15 yaşında çocuğu ihanet etti diye vurma sahneleri falan da ucuz duygusallık gibi geldi bana. Aslında filmin kuru ve uzak tonu olmasa bunlar göz ardı edilebilir ama maalesef filmde akılda kalacak, beni etkileyen tek bir nokta bile bulamadım. Film sıradan bir bağımsızlık mücadelesi hikayesi olmaktan öteye gidemiyor ne yazık ki.
Bu arada şunu da söylemeden edemeyeceğim: Film Cannes'da büyük ödülü oybirliği ile almış. Bu da gösteriyor ki sanat politikaya teslim olmuş durumda. Günümüzün önemli olayları ile paralellik gösteriyor ve haklı bir davayı anlatıyor olması bir filmin ödüllendirilmesi için yeterli. Hikayeyi nasıl anlattığını hiç önemi yok anlaşılan.
Hikaye 1920'lerin hemen başında İrlanda'da geçiyor. İngiltere'den bağımsız bir cumhuriyet için oylama yapan İrlanda'da, İngiliz askerleri yerli halkı acımasızca katletmektedir. İki gün sonra tıp eğitimini sürdürmek için Londra'ya gidecek olan Damien, ismini İngilizce olarak söyleyemediği için İngiliz askerleri tarafından dövülerek öldürülen Micheail'in ölümü yüzünden kalıp IRA'ya katılmaya karar vermese de trene binmek üzereyken kondüktörün askerler tarafından hırpalandığını görünce fikrini değiştirecektir.
Damien, kardeşi Ted ile birlikte İrlanda'nın bağımsızlığı için savaşan IRA'ya katılır. Bu "gerilla" grubu İngiliz askerlerine pusu kurmakta, İngiliz hükümetinin başını ağrıtmaktadır. Yakalandıklarında ise Ted'in tırnaklarının kerpetenle sökülmesi gibi vahşi işkencelere maruz kalmakta, hatta yargısız infaz edilmektedirler.
Filmin ortalarına kadar süren bu mücadele sonrasında İrlanda ile İngiltere arasında imzalanan ve İrlanda'nın İngiliz kolonisi olarak kalması ama gümrük vs konusunda bağımsız olmasını öngören (siyasi olarak doğru ifade kullandım mı bilemiyorum) anlaşma, Damien ve Ted'in arasını açacaktır. Başta barışçıl davranan Damien elde edilen sonucu yeterli bulmazken; Ted karara karşı çıkmanın onları başladıklarını noktaya getireceklerini düşünmektedir. Sonuçta iki kardeş arasında trajik bir olay yaşanması kaçınılmaz olacaktır.
Açıkçası ben filmin daha ilk 15-20 dakikasında bazı sinyalleri almaya başlamıştım. Savaş filmlerini pek sevmediğim için "Eğer tüm film bu savaştan ibaret olacaksa yandık" diye düşünmüştüm. Ama mesele benim tür olarak savaş filmlerinden hoşlanmamam değil, İrlanda'nın bağımsızlık mücadelesinin son derece kuru bir anlatımla, adeta tarih kitabı havasında anlatılması. Wikipedia'yı açıp konuyu detaylıca okusam bundan daha heyecanlı olurdu. Yönetmen Ken Loach ne hikayeye drama katabiliyor ne de karakterlere kendimizi kaptırmamızı sağlıyor. Cillian Murphy'yi diğer filmlerinde çok beğenmeme rağmen onun performansı bile beni tatmin etmedi. Film öyle formüle ilerliyor ki: Damien dövülen kondüktörü görüyor IRA'ya katılıyor. Yetersiz beslenmeden dolayı hastalanan bir çocuk görüyor, sosyalist oluyor (gerçi başta da bunun işaretleri vardı ama). Filmde İngilizler tek boyutlu karakterlerden ibaret. Ne isimleri akılda kalıyor, ne yüzleri. Damien'ın Sinead'le olan aşkı da zerre kadar ilgilendirmedi beni. Hele ateşkesten sonra hikaye iyice donuklaşıyor.
Filmin hikayesi şimdiye kadar onlarca kez izlediğimiz bir hikaye. Fakir bir ulusun güçlü bir devlet tarafından ezilmesi, haksızlıklara uğraması, buna baş kaldırması, bu yolda kardeşin kardeşi vurması... Eğer bu hikayeyi anlatırken yeni birşeyler katmayacaksak böyle bir film çekmenin anlamı ne? İrlanda tarihi üzerine bir belgesel izlemiyouz ki.
Filmin görüntüleri, renkleri, kostümleri vs gayet güzel. Dönemin uzmanı değilim ama özenle hazırlandığı belli. Teknik olarak bir problem yok ama açıkçası topu topu 8-10 kişinin IRA'yı temsilen İngilizlerle mücadele etmesi sanki biraz çocuk oyunu gibi geldi bana. Tırnak çekme, 15 yaşında çocuğu ihanet etti diye vurma sahneleri falan da ucuz duygusallık gibi geldi bana. Aslında filmin kuru ve uzak tonu olmasa bunlar göz ardı edilebilir ama maalesef filmde akılda kalacak, beni etkileyen tek bir nokta bile bulamadım. Film sıradan bir bağımsızlık mücadelesi hikayesi olmaktan öteye gidemiyor ne yazık ki.
Bu arada şunu da söylemeden edemeyeceğim: Film Cannes'da büyük ödülü oybirliği ile almış. Bu da gösteriyor ki sanat politikaya teslim olmuş durumda. Günümüzün önemli olayları ile paralellik gösteriyor ve haklı bir davayı anlatıyor olması bir filmin ödüllendirilmesi için yeterli. Hikayeyi nasıl anlattığını hiç önemi yok anlaşılan.