Film festivallerini mümkün olduğunca kaçırmamaya çalışıyorum. Merak ettiğim bazı filmleri yalnızca festivaller sayesinde izleme şansı oluyor. İf! İstanbul Bağımsız Film Festivali'ni duyunca hemen film listesine baktım. Tanıdığım bildiğim filmlere rastlayamadım ama yine de izlemek üzere iki film seçtim. Bunlardan biri Avida idi.

Avida'yı nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Komedi unsurları ve toplumsal eleştiri öğeleri içeren sürreal bir film Avida. Yarım akıllı bir köpek bakıcısının, patronu yüksek teknoloji ürünü evinin kurbanı olunca evden çıkıp bir hayvanat bahçesinde iş bulması ile başlıyor. Burada zenginlerin köpeklerini kaçırıp fidye isteyen iki "junkie" ile karşılaşan adamımız (ismini bilmiyorum çünkü ismi yok), köpecik aslan kafesine düşünce, zengin sahibesi Avida'nın son isteğini yerine getirmek üzere yola çıkıyor. Aslında bu kısa birkaç cümlede anlattığım şeyler olurken absürd ve komik bir sürü olay ve konuşma izliyoruz. Çok da güzel görüntüler var. Aşırı derecede şişman Avida'yı oynayan aktris çok başarılı. Filmin bazı yerlerinde hicvin dozu kaçmıyor değil: Avida'nın yere düşen cipsini alıp geri veren zayıf ve güzel Afrikalı kadının görünmesi gibi. Ama bunlar çok rahatsız etmiyor. Film çok fazla gönderme yapıyor. Tamamını anlamak için birkaç kez izlemek gerekebilir.

Filmde değişik diller konuşuluyor. İspanyolca, Fransızca ve İngilizce benim ayırdedebildiklerim. Zaten fazla da konuşma yok. Bazı mide bulandırıcı görüntüler de var: Köpek doldurma sahnesi gibi. Herkese göre bir film değil. Anlaması zor bir film; "Sanat filmi" kategorisine giren filmlerden. Hatta filmi izleyen bazı kişilerin salonu terk ettiklerini duydum. Biz Mehmet'le bazı noktaları anlamasak da beğenerek izledik ama zor bir film olduğunu bilerek gitmek lazım.