Bir Bebeğin Vasiyeti İşte başlangıca ramak kaldı , mabedime veda gecesindeyim bu akşam.Koskoca bir dokuz ay yaşamın kıyısında süzülüp , kimsenin bilmediği gizli limanda beklemek..
Sessiz ve bir o kadar da ıssız..bir bağ ile hayat belirtilerini hissederken nedendir bu zora ki yaşam arzuları.Hüzünlüyüm bu akşam hüzünlü anlatıcam sana anne dinle beni olur mu?
Karnına yasla kulağını hep yaptığın gibi , ama bu sefer sana tekme atmayacağım annecim , küçük kızın sana birşeyler fısıldayacak..
İlk geldiğim zamanı hatırlıyorum da..Olan bitenden habersiz , korkunun hapsindeki gözlerimle sessiz sakin etrafa bakıyordum.Neresiydi burası.Ben kimdim ? Nerdeydim ?Açıkçası korkuyordum.Düşünsenize hiç bilmediğiniz bir yerdesiniz , dostlarınızdan , arkadaşlarınızdan ayrılmış bir başınıza kalmışsınız.O gece ilk kez ağlamıştım kendi kendime..
Geldiğim yerden çok uzakta olduğumu kabullenmem çok zaman aldı.Kendime de yabancıydım önceleri.Baktığımda , o hep benimle olan kanatlarım yoktu anne.Bir gün öncesinde alınan bir kararı kulağıma fısıldadı eski arkadaşlarımdan biri.Bundan önce Allah'ın meleğiyken , şimdi senin meleğin olucağımı söyledi.Haberi alır almaz sevincimi bilemessin anne.Hemen senin yanıbaşında sana daha yakın olabilmek için kuytu bir yere iliştim..Değişik duygular içinde olmak fena da değildi hani.Kime ait olduğunu bilmek mesela , ya da senle yatıp seninle uyanmak anne.Hepsi o kadar farklı güzel ki ben bunları nasıl bırakıp da bu oraya gelirim.Hani hatırlıyormusun anne , bir gün yine böyle kulağını yasladığında tekmelemeye başlamıştım.Hep merak etmişimdir , giderayak sorayım dedim canın acıyormuydu anne? Sırf benim varlığımı hissedesin diye yapmıştım ben onları ,umarım yanmamıştır canın.Ama sende biliyorsun ki ilk zamanlardı o şımarıklıklarım , artık kızın büyüdü koskoca dokuz ay geçti.Dile kolay.
Başlıngıca ramak kaldı diyorum ama asıl korkularım şimdi başlıyor.Bir virgülle başlayacak tüm olasılıklar geliyor aklıma.Etrafa gizlice bakardım sen her dışarı çıktığında..Senin göremediklerini ben sana anlatmak isterdim..Ama bir kez bile yapamadım..Sesimi duyuramadım..Göbeğimdeki bağ ile sana yolladığım haberler sana ulaştı demi anne ?Görebildiklerimi bir bir anlattım sana orda..Yine duymadın demi beni..Biliyorum hep aynısı oldu bugüne kadar..Çok istemiştim herşeyden haberdar etmeyi seni..Olmadı işte.Tüm herşeyi yanına geldiğimde ana kız konuşuruz olur mu ? Hepsini tek tek anlatırım olup biten ne varsa...Ne de olsa eski kanadı kesiklerdeniz..
Sen beni dinliyorsun değil mi anne ? Anne ? Anladım...Sanırım vakit geldi..Hadi bakalım koca kız gidiyoruz..Artık seninde zamanın geldi..İlk geldiğin gün ki gibi değil demi sessizlik..Galiba öyle..Anlam yüklü telaşlar başladı dışarıda..Herkesde olan tebessüm yükünü hissedebiliyorum..Doğduğumda ağlıyor olucam biliyorum..Beni sana verene tek şunu diliyorum anne..Doğarken ağlıyordum ama , giderken gülerek nasip eder inşallah..Yine çok konuştum değil mi anne ? Son bir kez burdan bir şey söyleyeceğim...
Doktor amcalara sakın inanma anne..''Küçük kızınız dünya'ya geldi'' dediklerine bakma sen..Ben gerçek dünya'dan , yalan dünya'ya geldim..Bunun o kadar çok farkındayım ki..Vasiyetimide sana teslim ediyorum canım annem..Hoşbulduk..