Bazen dusunuyorum; gelip gecerken su dunyadan soyleyecek iki cift lafim oldu mu olmadi mi diye... Sanki hep vardi icimde bir yerlerde, sanki tek gorevim daha once pek soylenmemis olan o iki cift lafi bulup gun yuzune cikartmakti. Cok sey gormus, cok sey yasamis olmak gerekmiyordu; kendini dinleyebilmek yeterliydi sanki.
Kimi zaman hayal kirikligina ugruyorum. Belki su dunyaya katacak yeni birseyim yok, belki sadece onun sirtindan gecinmeye geldim. Eger oyleyse bu cok mu kotu birseydir?
Bazen gokyuzune bakiyorum, maviliginde kaybolup daliyorum ne dusundugumu pek bilemeden. Zihnim bir o dusunceden bir bu dusunceye atliyor. Halbuki biliyorum su masmavi gokyuzu aciga cikarilmayi bekleyen mutlu gizemleri sakliyor. Su oten kusun sesinde bir sonsuzlugun sifresi gizli. Ama ben goremiyorum bir turlu. Aklim alakasiz dusunceleri ziyaret ederken zaman gecip gidiveriyor. Aklima dinlen biraz, kendine zaman tani ne dersin diye soruyorum ama o pek umursamiyor.
Tutki daha once soylenmemis iki cift laf ettim, peki sonra ne olacak? Ne gibi bir beklentim var acaba? Ya kimsenin umurumda dahi olmazsa, ya hic elle tutulur bir yarari olmazsa. Ya insanlar degerini kavrayamazlarsa ya bayagi bulurlarsa. Yeni bir cift laf icin uzun ve zorlu bir yolculuga mi cikacagim? Yoksa amacimin ne kadar bos oldugunu dusunup huzne mi kapilacagim?
Peki neden istiyorum iki cift laft etmeyi? Neden bir fark yaratma cabasindayim? Hayatim anlam mi kazanacak? Basaramazsam, anlamini mi yitirecek? Sakin ha bu degerimi kanitlamanin sancili bir cabasi olmasin... Neden boyle bir ihtiyac hisseder insan? Yillar suren bir ezilmislik midir bu ihtiyaci yaratan yoksa bir gun toprak olup gidecegini bilmek midir?
Halbuki hayat oldugu gibi guzel zaten. Bir fark olusturmak elbette harika ama bu insani daha degerli ya da degersiz kilar mi? Kozmosun sonsuzlugunda ne gibi bir onemi olabilir yaratilan "fark" in?
Hic mi hic huzunlenmeye gerek yok bir cift iz birakacak sozum olmadi diye. "Hayattayim, mutluyum!" diyebiliyorsam yeterince onemli bir cift soz soylemisim demektir zaten.
