Geçen cuma İdil Biret' in Tayyaredeki konserine gittim. Gerçekten güzeldi. Konserin başlarında normal bir piyano resitali gibi hissediyorsunuz. Ama birden müzik hızlanıyor, orkestra susuyor ve sadece piyanonun o güçlü sesi kalıyor. Hızlı parmaklar bir orkestra çeşitliliğinde güçle basıyor tuşlara. Düşünceler kayboluyor, insan kendisini kaybediyor. Şarkının nerede bittiğini bile anlamıyorsunuz ta ki biri ayağa kalkıp var gücüyle alkışlayana dek. Ve seyircilerde sadece hayranlık kalıyor. Bir haftadır neler yapıyorum? Öncelikle ADSL'im bağlandı. bunun şerefine çoğu gece evde internet başında geçiriyorum. Aslında bu eve kapanmalar dışarı çıkmama isteğinden kaynaklanıyor. Başka insanlarla konuşmak, sohbet etmek, gezmek nedense artık cazip gelmiyor. Evde yalnız başına geçen geceler başkalarının kahrını çekmekten daha iyi, diyerek konuyu kurtarayım. Bayramda bir arkadaşıma uğramıştım, üniversite yıllarından. Evli, eşi öğretmen. Kendisi bir fabrikada pazarlama bölüm şefi. Bana işini bırakma isteğinden, görüştüğü firmalardan, planlarından bahsetti. Soğukkanlı bir şekilde dinledikten sonra yorumum şu oldu; "-Kafana göre takıl, nasıl istersen öyle yap." Arkadaşım aşırı şaşırdı. "Sana ne oldu ya! Normalde senin şu an yoğun bir şekilde konuşman, beni desteklemen ya da vazgeçirmeye çalışman gerekirdi. Sen ki işten bahsedilecek ve susacaksın, olacak şey değil" dedi. "-Bak" dedim "-Bundan üç dört ay önce olsa sana vereceğim birsürü fikirler, yapıcı veya yıkıcı düşüncelerim olurdu. Ve sen benden bunu beklerdin çünkü benim hayatım iş'ti. Hayatımı işim üzerine kurmuştum, yıllarımı kendimi geliştirmeye, yeniliğe, başarıya, en üst olmaya adamıştı. Ama birkaç ay önce birşey kaybettim. Daha önce de kaybettiğim şeyler olmuştu. Hepsine çalışarak, bazen para bazen mevki ile tekrar sahip olmuştum. Fakat buna tekrar sahip olabilmemin yolu yok. Çünkü bunun işle ilgisi yok. Ve eğer "O"nu kaybetmişsen diğer herşeyin anlamsızlığını anlıyorsun. Aslında yıllardır "O"na sahip olabilmek için çalışmışım, en üstün şeyin o olduğunu bilmediğim için de sahiplenemedim. Sanki bir çocuğun çok istediği bir oyuncağı aldıkları gibi bozması. Şu an hayat benim gözümde tüm değerini yitirdi. Maddi kazançlar değersizleşti, sosyal ilişkiler boşaldı ve geriye iki şey daha doğrusu iki kişi kaldı. Ben ve Kendim. Bir süredir yalnızlığımla baş başa bu evrende neden bir hacim kapladığımı tartışıyorum. Anlamsızlığımı anlamaya çalışıyorum. İşte bu sebepten arkadaşım şu an bahsettiğin konular benim gözümde hiç bir değer taşımıyor. Sana verebileceğim tek tavsiye; Senin için asıl önemli olanın ne olduğuna karar ver ve sadece onun için savaş. "-Bak! Benim savaşma sebebim kalmadı."