1)
Balkonda ölü bir kuş var ve ben bu konuda ne yapacağımı bilmiyorum. İlk aklıma gelen kuşu kaldırıp çöpe atmak oldu. Ancak daha sonra iki sebeple bunu yapamadım. Birincisi "çöpe kuş atmak" bana saçma geldi; hem eylem olarak düşünüldüğünde hem de cümle içinde kullanıldığında çöpü ve kuşu birbirine yakıştıramıyordum. İkincisi de; ben zaten iki aydır çöp dökmüyordum ki. İrili ufaklı, çeşitli renklerdeki çöp torbalarını bir gün topluca atarım diye balkonda biriktirmeye başlamıştım. Sonra günün birinde çöplerin tek seferde atılamayacak kadar çoğaldığını farkettim. Bu kadar çöpü bir kerede atmak saçma geldi bana. O yüzden bir plan yaptım. Her gün bir torba atarsam bir iki hafta içinde bütün çöplerden kurtulabilirdim. Zaten sokakta konteynır yoktu. Çöp kamyonu da sürekli farklı saatlerde geçiyor, insan çöp dökmeye niyet etse bile ettiğiyle kalıyordu. Kamyonun hergün farklı saatlerde geçmesi çok saçmaydı.

2)
Balkonda ölü bir kuş var. Niye öldü ki acaba? Hiç kan gözükmüyor. Yan yatmış, yüzü balkon kapısına dönük bir şekilde öylece duruyor. Gagası hafif açık, sanki uyuyor da ağzından nefes alıyor gibi. Aklımda bir soruyla çöp torbalarına hızlıca göz gezdiriyorum. Hayır, çöpten zehirlenmiş olamaz. Hepsinin ağzı sıkıca bağlı. Bulunduğum yerden göremiyorum ama torbalar da yırtılmış gibi durmuyor. En azından balkonda herhangi bir çöp artığı yok. Kuş da zaten torbalara çok yakın durmuyor. Başka bir sebeple ölmüş bu kuş. Çocuklar taş atsa kan olurdu. Kedi saldırdı diyeceğim ama bu katta kedinin işi ne? Peki kedi çöpleri karıştırmaya gelmiş sonra da kuşa saldırmış olabilir mi? Neden herşeyi çöpe bağlıyorum ki. Pekala eceliyle de ölmüş olabilir bu kuş. Uçarken kalbi durmuş pat diye balkona düşmüştür. Cinsi ne ki bu kuşun?

3)
Balkonda ölü bir kuş var. Kuşun ölmesi neyse de dikkat çekmesi kötü. Gereksiz yere komşuların ilgisi bana yöneliyor. Örneğin karşı camdaki çocuk deminden beri kuşa bakıyor. Ölü olduğunu farketti mi acaba? Belki de farketmemiştir, bu yüzden uzun uzun bakıyordur. Dün de bir müddet baktı böyle. Kuşun öldüğünü anlayıp annesine haber vermesi an meselesi. Annesi de şöyle bir baktıktan sonra kocasına söyleyecek. Adam da... Yok, böyle olmuyordu. Dün tüm bunları kurduğumda finali çok daha gerilimliydi. Elbette. Kadın kuşu benim öldürdüğümü düşünecek. Sonra bunlar ailecek benim balkona bakarken dizi dizi çöp torbalarını farkedecekler. Arkasından neden perdeleri sürekli kapalı tuttuğumu sorgulamaya başlayacaklar... Allah kahretsin, bu kuştan bir an önce kurtulmam lazım. Düşündüm de, en iyisi gömmek. Canlılar ölünce gömülürler çünkü, ayrıca cümle içinde de güzel duruyor.

4)
Kuş hala orada. Tam karşı camdaki çocuktan kurtuldum derken şimdi de bu kuş çıktı. Her gün gelip balkonun köşesine tünüyor, şüpheli gözlerle etrafı inceliyor. Anahtar deliğinden, çaktırmadan ben de onu izliyorum. Kuşun bir gözü hep ölü kuşta. Yarım saat kadar kaldıktan sonra aniden kanatlanıp gözden kayboluyor, bir süre sonra tekrar geliyor. Belki de aynı kuş değil gelen. Bilemiyorum ki. Kuşların hepsi birbirine benziyor. Bu iki kuş arasında bir akrabalık olabilir. Eşidir belki, bir süredir ortalıkta gözükmeyince merak etmiş, aramaya çıkmıştır. Fakat daha ağır bir duruşu var bu kuşun. Sanki ortada bir cinayet var da, onu çözmek istiyormuş gibi duruyor. Kesin benden şüpheleniyordur. Dün bir ara gözgöze geldik çünkü. O bakıyor diye ben de baktım. Uzun uzun bakıştık kuşla. Kuşla bakışıyoruz diye çöp kamyonunu kaçırdım hatta...

5)
Balkonda hiç kuş yok. Üç gün üstüste kar yağdı, kuşun üstü karla kaplandı. Öbür kuş da gelmedi. Çöp kamyonu hiç gelmedi...

6)
Üç hafta oldu... Kuş hala orada. Çöp torbalarından kendilerine yol bulan kurtçuklar kuşun tüyleri ve kemikleri dışında ne var ne yok yediler. Ben bakamadım. Kuş her gün biraz daha eridi. Sonunda tüyleri rüzgarda havalanıp balkonun dört bir yanına dağıldı. Kimileri çöp torbalarının üzerine yapıştı. Kemikleri orada öylece duruyor. Ama artık bakan hiç kimse onun kuş olduğunu anlayamaz. Düşünüyorum da ilk başta kuşu çöpe atmamakla iyi yapmışım. Hatta bu kadar zamandır kendime dert etmeme bile gerek yokmuş. Bıraksam kendi kendine çözülecekmiş herşey.
Kuştan kurtuldum. Artık kendimi vurabilirim. Çöpler ise umrumda değil...