mehter takýmý gibi bu yazý; bir yazýyorum iki siliyorum.
mehter takýmý gibi benim büyüyüþüm; bir ilerliyorum iki yapmam dediðim yanlýþlarý yapýyorum.
þehir þebekesinden hallice ruh halim; 60 hz frekansta, +/- arasýnda dalgalanýp duruluyorum.
karanlýk bir maðaradayým sanki. sabah gözümü karanlýkta açýyorum. bütün gün floresanlarla aydýnlanan bir yerde çalýþýyorum. dýþarý çýkýyorum yine karanlýk. her yer, her zaman karanlýk. maðaradan çýkýp ýþýðý bulmak istiyorum.
büyüyorum þu sýra. ikinci ergenliði geçiriyorum. eskisinden kolay ve zor oluyor. kendime acýmýyorum 10 sene önceki gibi. baþarýsýzlýktan korkup yapmamaktansa, deneyip çuvallamayý göze alýyorum.
artýk bir ayaðý kýrýk sandalyelerde oturmaya çalýþmýyorum. söküyorum o kýrýk ayaðý, yerine saðlam bir ayak çakýyorum.
unutmaya çalýþarak geçirmiyorum vaktimi, hatýrlayýp dersimi almaya bakýyorum. file benzeyen hafýzamýn bela deðil nimet olduðunu düþünüyorum artýk.
yapmak istediklerimi yapmak için, neden bunca zaman beklediðimi sormuyorum artýk kendime. en azýndan gün içi sorgulama döngülerimde bu yok. yapmadýmsa ben yapmadým baþka þeyler yaptým diyorum. hiç bir þey yapmadan da geçirebilirdim yýllarý yine de aferin derdim kendime diyorum.
artýk bir þeyi istemekle, ona ulaþmanýn, ulaþmaya çalýþýyor gibi yapmakla gerçekten çabalamanýn ayrý þeyler olduðunu biliyorum.
artýk kendimden kaçamýyorum.
nereye saklansam buluyorum kendimi. kulaðýmdan çekip çýkarýyorum. yemezler diyorum kendime. yemezler yürümeye devam. ölürüm yapamam diyorum, öl ama yavaþ olsun diyorum kendime.
içim kan aðlýyor bazen. kanmýyorum. gülüyorum. "sen sabahlarý hep böyle neþeli mi olursun" dendiði sabahlarda genelde uyumamýþ ve içim yýkýlýyor oluyor. dýþým lunapark gibi eðlendirirken, içimde fýrtýnalar kopuyor. hayýr, sahtekar deðilim. biliyorum ki ben eðlendiremezsem kimse beni eðlendiremez. kendi kendimi eðlendiriyorum.
artýk saklamýyorum kendimi ilgisiz susuþlarýn arkasýna. arada kaldýðýmý biliyorum. olmasý beklenenle olanýn birbirine uymadýðýný ve ortaya karýþýk benim çýktýðýmý biliyorum. aradaydým diyorum, arafta. ne gidebiliyordum ne kalabiliyordum. bunu saklayýp bir yerlerdeymiþ izlenimi veriyordum. ne yalan! ben burdayým. arada, herþeye ve herkese mümkün olan en eþit uzaklýkta.
yapmak istediðim tek þey, yolumda yürümek. bir yere varmak deðil önemli olan, sadece yürümek.
*ölmek ideallerin için, kabul, ama yavaþ bir ölüm...
(fotoðraf: 2005 nisan 18, yalova. bunca zamandýr hem çekip hem de sevdiðim 3-5 fotoðraftan biri.)
