Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiğini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüş. Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında, bandajlı ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle, “Babacığım, kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm.” demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş: “Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?”

Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş...



Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü hatırlayın. Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda, önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz; genellikle kişiyle performansı arasındaki farkı göremeyiz. İnsan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler, insanı sonsuza kadar rahatsız eder. Harekete geçmeden önce durun ve düşünün. Sabırlı olun. Anlayış gösterin ve sevin !


KRAL ARTHUR....

ben bu hikayeyi daha önce de duymuştum ve çok etkilenmştim. insan sabrını böyle durumlarda sınar işte. yanlız dikkat edilmesi geren bir nokta daha var. baba kendisini öldürmüş neden peki hem bebeğini yarım bıraktı hemde onun ihtiyacı olacağı zamanlarda o orda olmayacak. en önemli ders ne kendine nede bir başkasına zarar verme çünkü herşey karşılıklı.

Harika bir hikaye buna benzer kırlangıçla bir adamın hikayesi var .
Bunlar kıssa kıssada önemli olan hisse

evet gerçektenn gzüellllll bir hikaye ben hep anlatırım...

güzell hikaye..

senin bu duygusal mesajına tşk. ediyorum. herkesin bu kadar dikkatli olmasını temenni ediyorum

Ağlattı beni ....