Deniz evinin salonunda huzur içinde oturuyordum. Sivrisineğin biri gelip beni ısırdı. Öyle tuhaf bir acı hissettim ki anlatamam. Bir müddet sonra aynı sinek ya da başka biri bilmiyorum, gelip yeniden ısırdı. İkinci ısırıktan sonra bunun tekrarlanacağını anladım. Bu duruma bir çare bulmak için düşünmeye başladım. Düşünürken bilinçsizce balkonun tel kapısını açıp dışarı çıktım. Dışarıda milyarlarca yıldır var olan şeyler vardı yine. Deniz, ay, gökyüzü ve hala anlamlı olabiliyorlardı her nasılsa. Bir sandalye çekip masanın başına oturdum. Nereden geldiğini bilmediğim serin bir rüzgâr kasvetli sıcağı keskin bir bıçak gibi yarıp, bedenimdeki tüm ısırıkları okşadı. Ve sonra denize doğru uzaklaştı. Rüzgâr o gece geri gelmedi. Belki bir daha hiç geri gelmeyecekti. Ama o gider gitmez, sivrisinekler döndüler. Bu kez sayıları kalabalıktı. Saatler geçti. Hareket etmedim. Bedenimde buldukları her açıklığı özenle ısırdılar. Ve kanımı içlerine çektiler.

Tüm vücudum her yanına küçük toplu iğneler batıyormuşçasına sızlıyordu. O kadar ki, artık duyumsamıyordum. İlk ısırığın acısını çoktan unutmuştum. Kapıyı açıp içeri girdim. Yatak odama geçtim ve yatağıma uzanıp gözlerimi kapadım. Bundan sonra sabaha dek hiç bir ısırık canımı acıtamayacaktı. Hele o ilk canımı yakan. O artık. Sıradandı.