Bazen unutmak için tüm hayatınızı değiştirmek gerekir...

Saçlardan başlarsınız. Yeni bir şekil, yeni bir renk, yepyeni bir tarz... Kıyafetler değişir sonra yavaş yavaş. Her sabah mp3'te dinlenen şarkılar baştan sona değiştirilir. Yepyeni bir hayatta geçmişe dair herşey silinir... Yeni insanlarla tanışmak, yeni yerler görmek zihni meşgul eder ve hayat devam eder.

Hayat devam eder...

Yüreğimizde geçmiş, önümüzde hayat... Biz devam ederiz...

Dün otobüste her durağın otobüse çok şey öğrettiğini fark ettim. Her insan bir okuldur demişler, duraklar birer ikişer okullar getirip, götürüyor otobüslerden. Yüzlerinde bambaşka ifadeler, derinlikler, çizgiler... Yaşamın en güçlü kanıtları... Her biri bir hayat; uzun, iniş çıkışlarla, eğlenceli anılarla, kaçışlarla veya gözyaşlarıyla dolu. Tüm yaşamsal çizgilerden uzakta, herşeyi unutmuş gibi görünerek, otobüsle yollarına devam ettiler. Bense yaşamımın en sıradan yolculuğunu, ilk kez otobise biniyormuşçasına şaşkın kendi durağımda indim.

Gecenin içinde eve doğru yürürken kendimi otobüs şöförüne benzetiyordum. Yolcular hayatıma birer ikişer geliyorlar: Dost, aile, arkadaş, patron, tanıdık, yabancı, sevgili, kardeş, düşman... Duraklarım var benimde EVET. HEr durakta birkaçını bırakıp, bir kaçını alıyorum hayatıma. Kapı açıp, kağı kapatıyorum. Bir de tabelam: Şöförle Konuşmayınız. .Bir kaç yolcu vardı bu kuralı aşabilen ve benimle konuşan... Bir kaçı bana başka hayatlara nasıl gidilir onu sordu.

Ben bir otobüs şöförüyüm. İlk durak, ilk aşk; son durak unutmuş olmak.

Bağlantı Kodulinkler