Soguk ve karanlik sokaklarda yururken isiklari yanmis pencereler gorur icini bir huzun kaplardi. Su pencerenin ardinda insanlar mutlu, coskulu hep birlikte egleniyor olmaliydilar. Berikinde tum aile henuz sofraya oturmuslardi herhalde, sicak corbalarini icerken kimisi gununun nasil gectigini anlatma, kimisi daha cok karabiber ekme sevdasinda olsa gerekti. O ise soguga aldirmamaya calisarak yine soguk bir odaya dogru bitmeyen yuruyusune devam ediyordu. Onu bekleyen, nasil oldugunu merak eden birileri olsaydi; buz kesmis ellerinin, uyusmus ayaklarinin pek bir onemi kalmazdi. Ancak dert ortagi radyosundan baska sevincini, huznunu paylasacagi kimsesi yoktu bu ayaz gecede...
*
Bir gun batiminin carsaf kadar sakin golun uzerinde boyadigi tabloyu izledi. "Ne kadar harika bir goruntu, degil mi?"� demek istedi birilerine. Gunes batacak ve paylasilmamis bu guzellik, bir aninin parcasi olamadan unutulup gidecekti. Bir fotograf makinesi olsaydi keske yaninda, bu manzaraya sahit olacak birisi olmasa da...
*
Yorucu mu yorucu bir gunun ardindan karanlik eve girdi. Kendisini karsilamaya gelmis olan sessizlige icten bir "Merhaba"� dedi ama bir yanit alamadi. Gun boyu saatler bir gecse de eve gitsem diye icinden gecirmisti, sonunda aksam olmus eve gelmisti ama yapacak hicbir seyi yoktu. Yarin yine ayni cember uzerindeki yuruyusune devam edecek, aksam geldiginde bosluga umutsuz bir merhaba savuracakti. Neden peki diye bazen dusunurdu, cevap veremez kendini daha da kotu hissediverirdi cogu zaman...
*
Sicak bir corba icin cok sey verirdim diye aklindan gecirdi. Bir ara kendini son birkac gundur yataga baglamis olan gribe bos verip biraz corba yapmak istedi ama nafile. Onun yerine yine bir kase yogurt ile yetinmek zorunda kaldi. Kucukken annesinin yaptigi ezo gelin corbasi nasil da burnunda tutmustu halbuki. Uzerine biraz limon sikar, citir citir taze ekmekle dumani tuterken ufleye ufleye icerdi.
Biraz atesi ciksa tum ev pur telas onu iyilestirmeye calisir, o ize mizmizlandikca mizmizlanirdi. Simdiyse huysuzlanmak bir kenara isi arayip gelemeyecegi icin ozur dileyecekti. Corbaya da gerek yoktu aslinda, biri "daha iyisin ya?"� diye sorsa yetecekti ona...
*
"Onune baksana!"� diye samarladi patronu, gozunun birinden suzulen yasa aldirmadan "Zirlama yine!"� diye tukurukler sacarak haykirdi. Patronun alnindaki damarlar kabarmisti yine. Onu koruyup kanat gerecek, dogruyu ogretecek kimsesi yoktu su dunyada. Bir zamanlar onun da annesi, babasi, onu seven insanlar vardi. Gozlerinden akan yaslar yedigi samarin acisindan degil, kabullenmesi zor ozlemden kaynaklaniyordu. Oylesine caresiz, oylesine gucsuzdu ki...
Cocuklugunun tum enerjisini, coskusunu emip yok ediyordu bu yasam ama o bunun farkinda bile degildi. Cunku hayati aci ve uzuntu dolu bir tecrube olarak gormeye alismisti. Yine de annesinin elinden tutup pervasizca yuruyup gulen cocuklar gordugunde sanki cok guzel birseylerden mahrum kaldigini hissederdi...
*
Aldigi mutlu haber sadece tum bedenini ele gecirmemis zihnini de hakimiyeti altina almisti. Yasasindi, bir dertten daha kurtulmus, bir basariya daha imza atmisti. Cocuklar gibi ziplamamak, sevincten haykirmamak icin kendini zor tutuyordu. Birilerine soylemek, birilerini sevincine ortak etmek istedi. Eli cep telefonuna dogru uzandi, sonra vazgecti arayabilecegi pek kimsesi yoktu ama bunun coskusunu golgelemesine izin vermedi. Gidip kendine guzel bir ziyafet cekmeye karar verdi, basarisini kutlamaliydi. Yanindan gecen bezgin gorunumlu adama gulumseyerek "Ne guzel bir gun degil mi?"� dedi. Adam sasirmis bir tavirla ona bakti sonra basini "tovbe tovbe"� dercesine sallayip hicbirsey soylemeden uzaklasti...
*
Kocasi yine olmadik nedenden bagirmis cagirmis, yine onur kirici, asagilayici sozler soylemisti. Bu sefer kaba kuvvet kullanmamisti ama yine de daha az zedelememisti onu. Keske rahmetli anacigi ile babacigi sag olsalardi da cekip kurtariverselerdi onu bu zalim herifin elinden. Alip basini nereye gidebilirdi ki, kime siginabilirdi? Uzun saatler boyunca sessiz sessiz agladi, olmeyi, hayat denilen bu cehennemden cekip gitmeyi dusledi. Keske ona birazcik destek olabilecek, azicik guc verebilecek birileri olsaydi hayatinda...
*
Otobus gozden yitip giderken ondan da bir parcayi alip goturmustu. Bu kalabalik ama issiz kente hapis oldugunu dusundu. Sanki ugurladigi sadece arkadasi degil ozgurlugunden bir tutamdi ayni zamanda. Kendisini zayif hissetti icin icin, yine de icinde uyanan aglama hissine karsi koyabildi...
*
Teselli icin gelenlerden en sonuncusu da ayrilmisti. Simdi hanimi burada olsa hemen taze bir yorgunluk cayi yapar, kedi gibi sokuluverirdi yanina. Basini omzuna yaslar, keyifliyse hafif bir sarki tuttururdu. Arada bir basini kaldirir, gozlerinin icine bakip gulumserdi. 47 yillik evliligi boyunca esinin gozlerindeki sevgi dolu gulumseme hic mi hic degismemisti. Ofkeli, uzuntulu anlar yasamislardi elbette ama o gulumseme hep geri gelmisti kisa bir sure icinde. Simdi bir daha o gulumsemeye sahit olamayacagini bilmek cevresindeki herseyin anlamini onemsiz kiliyordu. Artik yarim, kimsesiz bir insandi ve yarisi olmayan bir insan daha ne kadar yasayabilirdi bilmiyordu...
*
Birkez daha cabaladi dustugu yerden dogrulmak icin. Kalca kemigini kirmis olmaliydi. Bir bu eksikti hani. Zaten zor yuruyebiliyor, kendi kendine anca yetiyordu. Henuz bunaklik yoktu cok sukur ama yasliligin getirdigi tum zorluklari tek tek tecrube ediyordu. Bir turlu alisamadigi ise cevresindekilerin teker teker yitip gitmis olmasiydi. Aslinda sevdikleri hayattan ayrilirlarken, ondan da birseyler alip goturmuslerdi. Geriye kalan, kendi agirligini dahi tasiyamayan su bedenden cok fazla bir sey degildi. Ayaga kalkamayacaginin farkinda idi ama su telefona bir ulasabilseydi. Teslim olmak, orada oyle yatip bir yasam hikayesini noktalamak istedi, gozleri nemlenmisti...