O aslinda boyle olsun istememisti. Simdi cam agaclarina bogulmus parkin kohne bankinda otururken endise kurdu atip atmadigina emin olamadigi yureginin duvarlarini kemiriyordu. Henuz birkac gun onceydi; sevgilisi ile ayni banka oturmus cennetvari bir gunun nese dolu dakikalarini icmisti. Ilk defa o zaman aklina gelmisti fikir nedense. Kozlenmis misirlarin gevrek kokusu mu cagristirmisti simdi seytani gozuken bu dusunceyi acaba?

Misirci paranin ustunu isguzar bicimde sayarken yaklasik iki ay once televizyonda gordugu magdur ayakkabi dukkani sahibi belirivermisti zihninde. Dukkani kundaklanmis adam, sanki gorunmez bir mujdenin coskusunu animsatir bir tavirla guluyordu dramini sergileyen kameralara karsi. Bir tuhaflik sezmisti. Adamcagizin ekmek teknesi yanip kul olmus; emekleri, umutlari yok olmustu ama iste kameralarin onunde dingin, kendinden memnun bir sekilde duruyor sanki dervisligin ulviligini sergiliyordu insanliga.

Zarardaki isyerinin sigorta primini yatirmasi gerektiginde degil de kozlenmis misir yerken aydinlanivermisti televizyondaki magdurun gizemli tutumu. Neden olmasindi? Zararsiz bir yangin ve sigortadan alinacak yuklu para. Is yerini tereyagindan kil ceker gibi, borcsuz harcsiz kapamak hatta ufak bir karla... Pirim toplamaktan baska hicbirsey bilmeyen ukala sigorta sirketinin etikten soz etmeye hakki yoktu. Ne de olsa tum bu plandan gelecek paranin buyuk bir kismini babasinin ameliyat masraflarina harcayacakti. Utiliter etik teorisine mukemmel bir ornek degildi de neydi bu zeki plan?

Nerden tahmin edebilirdi ki bu iyi niyetli plandan habersiz iki itfaye gorevlisinin yangini sondurmeye calisirken hayatlarini yitirecekleri?

Nasil bir ironiydi bu? Kotu niyetle cikarilmis bir yangin bir ayakkabiciyi huzura erdirirken, iyi niyetle tasarlanmis masum bir yangin iki cana mal olmustu.

*

Niyetler mi onemliydi yoksa sonuclar mi?

Kokusmus zihniyetli birinin dunyaya sundugu iyilikler nasil degerli olabilirdi ki. O kisi belki firsatini bulsa elinden gelen kotulugu yapacakti halbuki.

Tertemiz bir yurege sahip insanin, tamamen iyi amaclar ugruna yaptiklari, kasitsiz kotulukler dogurmussa, bundan sorumlu tutulmali miydi?

Nasil secmeliydin hayatindaki insanlari? Nasil degerlendirmeliydin onlari? Yaptiklarina gore mi yoksa ne kadar iyi insanlar olduklarina gore mi?

Belki de ne biri ne de otekiydi dogru olan yol. Belki de hem niyetler hem sonuclar onemliydi.