Yollar yolcularin dostudur kimi zaman; heyecan ve sevinc besleyen. Bazen huzun ve ozlem cukurlariyla dolu bir sefilliktir halbuki. Ama her zaman bir duyguya kundaklik ederler. Bir hedef vardir genellikle sonunda. Sevdigin birine kavusmak istemissen bitmek bilmez uzar da uzar. Sevdigin birini geride birakmissan daha da uzun olur. Uzaklik kavramsal anlamindan cikar somut tutulabilir bir kulce olarak cokuverir insanin yuregine. Bir de kendi istediginin disinda cikmissan yola iste o zaman dayanilmasi guc izdirabin sivri disleri kemirir icinde bir yerleri. Yol biter ama biraktigi sizi surer gider bitmek bilmeyen demlerde.
Sicak bir bardagin arkadasligina kucak acarsin kimi zaman. Dumanini icine ceker efkarlanirsin. Cay kasiginin ince belli bardakta besteledegi muzik huzur verir, sirtini sivazlayan bir baba sevkatinde. Kimisi bir de cigara yakar, aliskanlikla degil de bu ufak ritualin geregi. Tutun sanki biraz daha farkli yakar genzi, sanki biraz olsun hafifletir yolun verdigi yuku.
Ama fazla oyalanmaya gelmez. Ulasilacak yerler vardir ve yola hem ruhtan hem de bedenden odecek bedel vardir. Yolu yutup bitirmek lazimdir. Durup yolun sunabileceklerini dusunmez cogumuz. Ya anlamsiz gelir boyle bir ugras ya da zaman yoktur. Halbuki kiminin yol gordugu yer digerinin ulasmaya calistigi yerdir. Kimisinin ise hayatinin tamamini gecirecegi noktadir.
Yolun ulasilmaya calisilan yer kadar degerli oldugunun farkinda olup da yine de ondan haz almayi ihmal edenler vardir. Onlarin zihninde ulasmak ve ulasamamaktan kutuplarindan ibaret degildir yolculuk ancak bu bilincin bir getirisi yoktur. Varilan nokta beklentilere hitab etmiyorsa en cok aciyi bu insanlar ceker.
Her yolun engebeleri olsa da bazi yolculuklar digerlerinden daha bir zorludur. Hedefin ne kadar degerli oldugu ile orantilir bu zorluk genellikle ama bunu sasmaz bir gercek olarak gormek saflik olur. Ne yazik ki zorluklar arttikca insanlarin beklentileri de artar ve basa cikilmaz hayal kirikliklari ile mucadeleler baslar.
Yolun olmadigi yerde caresizlik vardir, umutsuzluk vardir. Bir kutuya kapatilmis hissedersin kendini, baldirina disleri gecmis gorunmez bir kapanin acisi ile hapsolmussundur. Kullanmasan dahi bir yolun varligi yuregine su serper kendini aciz hissettigin, bulundugun yerden bezdigin zamanlarda. Halbuki ayni yol baskasini surgune goturmus yoldur.
Hayati yola benzertir insanlar. Sanki olume dogru baslayan bir yuruyuse cikilmistir dogar dogmaz. Ancak kimse yolun sonuna varmak istemez. Yine de varilir. Sona ulasmak basari degildir hicbir zaman, insanlar nasil etiketlerlerse etiketlesinler. Onemli olan sona ulasmadan yaptiklarindir bu yolculukta. Bir kisi icin en kisa yol bu yoldur baskalari ne derlerse desinler.
